Brandveiligheid hoge gebouwen

Samenvatting

De afgelopen jaren zijn er in Nederland steeds meer hoge gebouwen gebouwd, en ze worden ook steeds hoger. Tegelijkertijd zijn branden veranderd: ze ontwikkelen zich sneller, produceren meer rook en maken het moeilijker voor mensen om veilig te vluchten. Ook de inzet van de brandweer wordt hierdoor lastiger. Het NIPV heeft in drie fases onderzocht welke aanpassingen in de regelgeving nodig zijn om de brandveiligheid van hoge gebouwen te verbeteren. 

Dit onderzoek biedt voor het eerst een kwantitatief en samenhangend beeld van de mogelijkheden en beperkingen van de brandweerinzet in hoge gebouwen. En van de mate waarin brandveiligheidsvoorzieningen een veilige brandweerinzet mogelijk maken.

Fase 1: Benodigde veilige tijd voor de brandweerinzet

In de eerste fase is onderzocht hoe de brandweerinzet in hoge gebouwen er vanuit de huidige bouwregelgeving uitziet. En hoeveel tijd de brandweer theoretisch nodig heeft om effectief op te treden bij een toenemende gebouwhoogte. Er is gekeken naar verschillende scenario’s, waaronder het (niet) functioneren van cruciale voorzieningen zoals brandweerliften en blusleidingen.

Fase 2: Beschikbare veilige tijd voor de brandweerinzet

Op basis van de brandontwikkeling, de rookverspreiding en de betrouwbaarheid van de draagconstructies en brandscheidingen is de beschikbare veilige tijd voor een brandweerinzet bepaald. De cijfers laten zien dat de beschikbare veilige tijd toeneemt met de gebouwhoogte, maar sterk afhankelijk is van de voorgeschreven
brandveiligheidsvoorzieningen per hoogtecategorie.

Fase 3: Vergelijking tussen beschikbare en benodigde veilige tijd en oplossingsrichtingen

In fase 3 zijn de beschikbare veilige tijd en de benodigde veilige tijd voor de brandweerinzet met elkaar vergeleken. De beschikbare tijd moet groter zijn dan de benodigde tijd om een veilige brandweerinzet mogelijk te maken (marge). Bij toenemende hoogte van het gebouw moet de kans op een veilige brandweerinzet ook toenemen (grotere marge), om te compenseren voor de grotere gevolgen bij het bezwijken van (delen) van het gebouw.

Aanvullende of verbeterde brandveiligheidsvoorzieningen

Uit het onderzoek komt naar voren dat er grenzen zijn aan het repressief optreden van de brandweer in hoge gebouwen. De brandveiligheid moet daarom primair worden gerealiseerd via aanvullende brandveiligheidsvoorzieningen in het gebouw of door voorzieningen met een hogere betrouwbaarheid. Voorbeelden hiervan zijn automatische brandbestrijdingsinstallatie, hogere eisen aan brandscheidingen en dubbel uitgevoerde kritische voorzieningen zoals brandweerliften en blusleidingen.

Aanpassingen in de regelgeving

Het onderzoek laat zien dat er twee groepen hoge gebouwen zijn waarbij aanpassing van de regelgeving nodig is. Dat zijn gebouwen hoger dan 20 meter en lager dan 70 meter en gebouwen hoger dan 200 meter. Om de brandveiligheid van deze gebouwen minimaal op hetzelfde niveau te krijgen als dat van een lager gebouw stelt het NIPV een aantal oplossingsrichtingen voor:

• Het verhogen van de brandwerendheid van brandscheidingen in gebouwen hoger dan 20 meter en lager dan 70 meter. Daarbij wordt een meer getrapte aanpak voorgesteld dan nu het geval is.
• Het voorschrijven van een automatische brandbestrijdingsinstallatie (bijvoorbeeld sprinklerinstallatie) in gebouwen hoger dan 20 meter en lager dan 70 meter.
• Deze aanpassingen kunnen worden gecombineerd. Als een automatische brandbestrijdingsinstallatie wordt voorgeschreven, kunnen zowel brandscheidingen als draagconstructies met minder brandwerendheid worden uitgevoerd.
• Het verhogen van de brandwerendheid van brandscheidingen in gebouwen hoger dan 70 meter van 30 minuten naar 60 minuten.
• Het verhogen van de betrouwbaarheid van de automatische brandbestrijdingsinstallatie in gebouwen hoger dan 200 meter.