Update uit het netwerk: hoe ik een duurzaamheidsvisie uit de jaren ’80 nu kon voelen
Nieuws van het programma Klimaatveiligheid, februari 2026
Hallo allemaal,
Na de kerst vertrok ik voor een prachtige reis door Costa Rica, waar ik iets heb ervaren dat me diep heeft geraakt en dat ik graag met jullie wil delen. Niet omdat het ver weg en exotisch is, maar omdat het verrassend dichtbij komt bij de vragen waar wij ons in Nederland dagelijks mee bezighouden: hoe leven we veilig, duurzaam en toekomstbestendig in een veranderend klimaat?
Een land dat kiest voor harmonie met de natuur
Wat me vanaf het begin opviel, is hoe vanzelfsprekend de relatie met de natuur in Costa Rica is. Niet als decor, maar als partner. Niet iets dat beheerst moet worden, maar iets waarmee je samenwerkt. De Costa Ricanen kozen decennia geleden al voor een pad van duurzaamheid, herstel van ecosystemen en een langetermijnvisie op leefbaarheid.
Dat zie je overal terug:
- in hun nationale trots op regenwouden en biodiversiteit
- in de manier waarop gemeenschappen verantwoordelijkheid delen voor water, bossen en landbouwgrond
- in het respectvolle, bijna ritmische samenspel tussen mens en omgeving
Die houding voelt anders dan hoe wij in Nederland vaak met risico’s omgaan. Waar wij geneigd zijn te sturen, te reguleren en te beheersen, kiest Costa Rica juist voor aanpassen, samenwerken en meebewegen.
Klimaatveiligheid vraagt om marathonlopers
Wat mij het meest inspireerde, is hoe consequent Costa Rica vasthoudt aan zijn duurzame koers. Niet als een verzameling van losse beleidsmaatregelen, maar als een culturele keuze, diep verankerd in de samenleving. Decennialang investeren in natuurherstel en educatie heeft hen niet alleen groene landschappen gebracht, maar ook veerkracht, een gedeeld gevoel van verantwoordelijkheid én inkomsten uit ecotoerisme en regeneratieve natuur. Het laat zien: duurzaamheid is geen sprint, maar een marathon. Geen plan op papier, maar een manier van leven.
Daarin schuilt voor mij een belangrijke les voor ons werk aan klimaatveiligheid. Onze veiligheidsregio’s staan voor grote uitdagingen: extremer weer, kwetsbare systemen, druk op hulpdiensten en een maatschappij in transitie. Maar Costa Rica liet me zien dat lange adem, gezamenlijke visie en vertrouwen in natuurlijke systemen uiteindelijk meer opleveren dan snelle wins. Natuurlijk is niet alles perfect daar. De uitdaging om investeerders en toeristen met slechte bedoelingen buiten te houden is groot. Maar ik geloof dat zij het kunnen – net zoals wij!
Klimaatveiligheid is geen extra klusje, het is de sleutel tot continuïteit en een weerbare samenleving. Laten wij het jaar 2026 gebruiken om nog steviger in onze schoenen te staan met ons werk aan klimaatveiligheid. Laten we onze organisaties stap voor stap verder bewust maken van ons belang als hulpdiensten bij dit onderwerp. Én laten wij verder de droom nastreven van klimaatveiligheid als cultuur, niet als project, door actief richting te geven aan de toekomst die we willen.
Ik ben dankbaar dat jullie met mij deze marathon (misschien zelfs ultramarathon) lopen, en ik kijk ernaar uit jullie op 12 maart weer te spreken tijdens onze eerste netwerkbijeenkomst!
Hasta luego compañeros!
Lana Garrels
Voorzitter Netwerk Klimaatveiligheid